Riley B. King, znany na całym świecie jako B.B. King, to postać monumentalna w historii muzyki bluesowej, powszechnie okrzyknięty „Królem Bluesa”. Urodzony 16 września 1925 roku, w chwili śmierci 14 maja 2015 roku miał 89 lat. Jego niezwykła kariera, która rozkwitła na przestrzeni ponad siedmiu dekad, rozpoczęła się w skromnych warunkach na plantacji bawełny w Mississippi, by ostatecznie wynieść go na piedestał międzynarodowej sławy, na stałe zmieniając oblicze muzyki bluesowej.
Najważniejsze fakty:
- Wiek: Na 14 maja 2015 roku miał 89 lat.
- Żona/Mąż: (Brak danych w tekście)
- Dzieci: (Brak danych w tekście)
- Zawód: Gitarzysta bluesowy, wokalista, kompozytor
- Główne osiągnięcie: Uznawany za jednego z najważniejszych gitarzystów elektrycznych drugiej połowy XX wieku, „Król Bluesa”.
Podstawowe informacje o B.B. Kingu
Riley B. King, którego pełne nazwisko brzmiało Riley B. King, przyszedł na świat 16 września 1925 roku w Bear Creek, Mississippi. Jego korzenie tkwią głęboko w rolniczym krajobrazie delty Mississippi, gdzie dzieciństwo spędził pracując na plantacji bawełny. To właśnie tam, w sercu amerykańskiego Południa, zaczęła się jego podróż ku muzycznej wieczności. Zmarł 14 maja 2015 roku w wieku 89 lat w Las Vegas, Nevada, kończąc tym samym epokową karierę, która na zawsze odcisnęła piętno na historii muzyki.
Pseudonim „B.B.” wyewoluował z jego radiowej kariery w Memphis, gdzie początkowo był znany jako „Beale Street Blues Boy”, skracane następnie do „Blues Boy”, aż w końcu przybrało formę „B.B.”. Tytuł „Króla Bluesa” (The King of the Blues) nie był pustym sloganem; King był powszechnie uznawany za jednego z najbardziej wpływowych gitarzystów elektrycznych XX wieku i jako jeden z „Trzech Króli Gitary Bluesowej” wywarł nieoceniony wpływ na pokolenia muzyków, kształtując brzmienie gatunku.
Życie osobiste i dzieciństwo B.B. Kinga
Urodzony jako syn sharecropperów, Alberta i Nory Elli King, Riley B. King doświadczył trudnego dzieciństwa. Jego matka opuściła rodzinę, gdy miał zaledwie cztery lata, co sprawiło, że wychowywał się głównie pod opieką babci. Te wczesne doświadczenia straty i surowość życia w Mississippi w tamtych czasach niewątpliwie ukształtowały jego wrażliwość i stały się później inspiracją dla jego muzyki.
W młodości B.B. King pracował w przetwórni bawełny (cotton gin) w Indianoli, miasteczku, które uważał za swój dom. W czasie II wojny światowej służył w armii Stanów Zjednoczonych, jednak jego służba została zakończona zwolnieniem ze względu na jego kluczowe znaczenie dla gospodarki wojennej. W 1946 roku, w poszukiwaniu muzycznych możliwości, udał się do Memphis. Tam przez dziesięć miesięcy mieszkał u swojego kuzyna, Bukka White’a, samego muzyka bluesowego, który odegrał znaczącą rolę w jego pierwszych krokach na bluesowej scenie.
Kariera muzyczna B.B. Kinga
Początki muzycznej drogi B.B. Kinga były związane z chórem gospel, a pierwsze lekcje gry na gitarze pobierał od lokalnego pastora. Jego pierwszą własną gitarę, nabytą za 15 dolarów, spłacał przez dwa miesiące z zarobków. Instrument ten stał się jego przedłużeniem i znakiem rozpoznawczym. Spotkanie z T-Bone Walkerem w Memphis było punktem zwrotnym; usłyszenie gry Walkera na gitarze elektrycznej zainspirowało młodego Kinga do zdobycia podobnego instrumentu, co ostatecznie zdefiniowało jego innowacyjny styl.
B.B. King był znany z niezwykłej etyki pracy, grając średnio ponad 200 koncertów rocznie przez większość swojej kariery. W 1956 roku ustanowił rekord, występując aż 342 razy. Ta nieustanna aktywność koncertowa pozwoliła mu zbudować legendarne status żywego wykonawcy. W 1988 roku zyskał nową rzeszę fanów dzięki współpracy z irlandzkim zespołem U2 przy utworze „When Love Comes to Town”, który znalazł się na ich albumie „Rattle and Hum”. Kolejnym znaczącym momentem był jego wspólny album „Riding With the King” z Erikiem Claptonem w 2000 roku, który zdobył nagrodę Grammy i potwierdził jego mistrzostwo.
Ostatni publiczny koncert B.B. Kinga odbył się 3 października 2014 roku w House of Blues w Chicago, symbolicznie zamykając epokową karierę. Jego występy, charakteryzujące się unikalnym stylem gry na gitarze i emocjonalnym wokalem, na zawsze pozostaną w pamięci miłośników bluesa na całym świecie. „The King of the Blues” pozostawił po sobie bogate dziedzictwo, które nadal inspiruje kolejne pokolenia muzyków.
Osiągnięcia i nagrody B.B. Kinga
Wszechstronny dorobek artystyczny B.B. Kinga został uhonorowany licznymi prestiżowymi nagrodami. W 1980 roku został wprowadzony do Blues Hall of Fame, a w 1987 roku do Rock and Roll Hall of Fame. W 1970 roku zdobył nagrodę Grammy za swój niezapomniany utwór „The Thrill Is Gone”, który stał się jego wizytówką i jednym z najbardziej ikonicznych utworów w historii bluesa. To właśnie ten przełomowy moment potwierdził jego pozycję jako czołowego artysty gatunku.
Magazyn Rolling Stone w 2011 roku umieścił B.B. Kinga na 6. miejscu na liście 100 największych gitarzystów wszech czasów, podkreślając jego ogromny wpływ na rozwój gry na gitarze elektrycznej i jego niepowtarzalny, innowacyjny styl. Jego umiejętności, charakterystyczne vibrato i wyczucie frazy zdefiniowały brzmienie gitary bluesowej na lata. Ponadto, B.B. King otrzymał nagrodę Grammy w kategorii Lifetime Achievement Award, co stanowi najwyższe uznanie dla jego całokształtu twórczości i wpływu na światową muzykę.
Najważniejsze nagrody i wyróżnienia B.B. Kinga:
- Wprowadzenie do Blues Hall of Fame (1980)
- Wprowadzenie do Rock and Roll Hall of Fame (1987)
- Nagroda Grammy za „The Thrill Is Gone” (1970)
- 6. miejsce na liście 100 największych gitarzystów wszech czasów wg magazynu Rolling Stone (2011)
- Nagroda Grammy w kategorii Lifetime Achievement Award
Działalność filantropijna i osobowość B.B. Kinga
B.B. King był nie tylko wybitnym muzykiem, ale także człowiekiem o wielkim sercu i zaangażowaniu społecznym. W grudniu 1997 roku, podczas koncertu bożonarodzeniowego w Watykanie, przekazał swoją słynną gitarę „Lucille” papieżowi Janowi Pawłowi II, co było wyrazem jego szacunku i uniwersalnego przesłania pokoju.
W 2008 roku w Indianoli, mieście bliskiemu jego sercu, otwarto B.B. King Museum and Delta Interpretive Center. Muzeum to ma na celu ochronę dziedzictwa artysty i edukację o bogatej kulturze delty Mississippi. Jego autentyczność, pasja do muzyki i niezwykła osobowość sprawiły, że był uwielbiany przez fanów na całym świecie.
Warto wiedzieć: B.B. King nazwał swoją ukochaną gitarę „Lucille” na pamiątkę wydarzenia, gdy ratował instrument z płonącego klubu. Pożar wywołał spór między dwoma mężczyznami o kobietę o imieniu Lucille.
Inne role i projekty B.B. Kinga
Poza karierą muzyczną, B.B. King dał się poznać również jako aktor. W 1998 roku wystąpił w filmie „Blues Brothers 2000”, wcielając się w rolę lidera fikcyjnej grupy Louisiana Gator Boys. Była to okazja, aby zaprezentować swój talent szerszej publiczności w nowym kontekście artystycznym, będąc jednocześnie hołdem dla gatunku blues.
Ciekawostki z życia B.B. Kinga
Jedna z najbardziej znanych legend związanych z B.B. Kingiem dotyczy jego gitary „Lucille”. Nazwa ta wywodzi się z dramatycznego incydentu w Twist, Arkansas, gdzie podczas koncertu ratował swój instrument z płonącego klubu. Pożar spowodowali dwaj mężczyźni walczący o kobietę o imieniu Lucille, co skłoniło Kinga do nazwania wszystkich swoich gitar tym imieniem, nadając im tym samym wyjątkowy charakter.
Niezapomnianym momentem było jego wystąpienie dla prezydenta Baracka Obamy w Białym Domu 21 lutego 2012 roku podczas wydarzenia „Red, White and Blues”. W trakcie koncertu, B.B. King zaprosił prezydenta do wspólnego zaśpiewania fragmentu utworu „Sweet Home Chicago”, co stanowiło symboliczne połączenie muzyki, polityki i historii, pokazując uniwersalny charakter bluesa.
Zdrowie B.B. Kinga
Pod koniec życia B.B. King zmagał się z problemami zdrowotnymi, które ostatecznie zakończyły jego karierę koncertową. W październiku 2014 roku, po koncercie w Chicago, zdiagnozowano u niego silne odwodnienie i skrajne wyczerpanie, co uniemożliwiło mu dalsze występy. Mimo wysiłków, jego stan zdrowia nie pozwolił na powrót do aktywności scenicznej. Artysta zmarł kilka miesięcy później, 14 maja 2015 roku, pozostawiając po sobie dziedzictwo, które nadal żyje w sercach jego fanów i w historii muzyki.
Podsumowując, B.B. King był niekwestionowaną ikoną muzyki bluesowej, którego niezrównana gra na gitarze, autentyczność i pasja do tworzenia muzyki uczyniły go legendą, której wpływ będzie odczuwalny przez kolejne pokolenia.
Często Zadawane Pytania (FAQ)
Jaka muzyka jest kojarzona z B.B. Kingiem?
Z B.B. Kingiem kojarzony jest przede wszystkim blues, w szczególności jego elektryczna, bardziej taneczna odmiana. Jego styl charakteryzował się emocjonalnym wokalem i charakterystycznym, płynnym graniem na gitarze, które miało ogromny wpływ na pokolenia muzyków.
Kto jest królem bluesa?
Tytuł „Króla Bluesa” jest powszechnie przypisywany B.B. Kingowi. Jego wpływ na rozwój gatunku i rozpoznawalność na całym świecie sprawiły, że zasłużył sobie na to miano.
Ile dzieci miał B.B. King?
B.B. King miał piętnaścioro dzieci. Potwierdzono, że wszystkie dzieci pochodziły z różnych związków i były uznane przez artystę.
Jaka była najsłynniejsza piosenka B.B. Kinga?
Prawdopodobnie najsłynniejszą piosenką B.B. Kinga jest „The Thrill Is Gone”. Utwór ten, wydany w 1969 roku, zdobył ogromną popularność i stał się jego wizytówką.
Źródła:
https://en.wikipedia.org/wiki/B._B._King
